Παντού άμμος και πάνω στην άμμο πολλλές ομοιόμορφες πολυκατοικίες, σαν αυτές που κτήζαν στις χώρες του πρώην Ανατολικού μπλόκ. Γκρίζο, λάσπι καί χώμμα. Στο βάθος μιά γεφιρα σε σχήμα σαλιγκαριού καί πάνω σ'αυτήν τρέχουν δυο γίγαντες. Στους ώμους φοράνε σχολικά σακίδια και στά χέρια απο μιά στεγνωμένη μπουγάδα.Κάτω απ΄τη γέφυρα βολτάρουν ύσηχα δυό νάνοι με πόδια πάπιας.
Σχολικό κουδούνι. Ξεχύνοντε πολλά παιδιά. Μου χαρίζουνε λουλούδια. Προχωρόντας, πλισιάζω το ρώζ πνευματικό κέντρο όπου στεγάζοντε. Με υποδέχεται ο πνευματικός τους πατέρας, πού τυχαίνει να είναι φίλος απ'τα παλιά και μου εξηγεί πώς είναι παιδιά Αγίων και ναρκωμανών.Η γυναίκα του 'ηταν φανερά αδυνατισμένη με αρρωστιάρικη όψη. Γύρω της περιφέρονταν τέσσερα έφηβα κορίτσια και ένας σκύλος λαμπραντόρ.¨Επλενε το πάτωμα με λευκό κρασί και μου έλεγε οτι είναι το καλύτερο απολυμαντικό, αλλα αρέσει και πολύ στον σκύλο να το γλύφει.
Με ξενάγησε προς μια μεγάλη αίθουσα. Μέσα ανακατωμένα νεκρά με ζωντανά παιδιά με ξεραμένες σταγόνες αίμα στα χέρια καί στα μάτια.
Αισθάντηκα την κοιλιά μου να γουργουρίζει.¨Εψαξα για το κυλικείο. Παρίγγηλα χορτοφαγηκό και ρώτησα για τουαλέτες. Ουσιαστηκά έψαχνα για καθρέφτι, αλλά δέν υπήρχε πούθενά. Δεν μπορούσα να με δώ. ΠΟΥ-θε-να!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
γραφεις τοσο μεστα και τοσο περιεργα- ομορφα περιεργα- που δεν μπορουσα να ξεκολλησω.
ΑπάντησηΔιαγραφή