ΦΕΥΓΑ

Και ποιός σας είπε πώς, θέλω να εστιάζω την σκέψη ?
Δύσκολο γράμμα το Ψ και ανυποψίαστο, γιατί είναι αστείο.
Και ποιός σας είπε, πώς θέλω να εργάζομαι,
πώς δεν εργάζομαι,
πάν' στον εαυτό μου.
¨Εστιάζομαι. Εκστασιάζομαι. Πανσπουδάζομαι.

Nα μή νομίζετε πού,
καθ'ώς εργάζομαι, ενθουσιάζομαι, υποψιάζομαι, συννουσιάζομαι...

Νοιάζομαι, μοιράζομαι ,
κοίτα πώς μοσχοβολάει, αυτό πού σφάζουμε!

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ πού δεν εστάλθει ποτέ

Μικρή μου Πριγκίπισσα,

Πολύ έκλαψα πού δεν σε βρήκα στα ΚΤΕΛ. Περισσότερο όμως, επιδή έφευγες ξαφνικά μακριά, κι ούτε κατάλαβα πως πέρασαν τα χρόνια. Δέν το περίμενα απά μένα τέτοια συμπεριφορά.. και τις τελευταίες ώρες, πού σε άρπαξα τρελλαμένη από την όλλη αναμπούμπουλα, κ'εσείς με την Άνια ατάραχες να βλέπετε σείριαλ... Δεν άντεξα!
Δέν μού απέδειξες , πώς είσαι εικανή, να φροντίζεις τον εαυτό σού κι ούτε τον σκύλο.
Άλλο αγάπη κι άλλο συντροφιά, φροντίδα κι αφοσίωση. Δέν πιστεύω να συμφωνείς μ'αυτά, αλλά τα γεγωνότα και οι πράξεις μιλάν από μόνα τόυς.
Από δώ και πέρα, θά' σαί αναγκασμένη, θές δεν θές, να τα βγάζεις πέρα μόνηηηη, να ψωνίζεις, να μαγειρέυεις , να πλένεις και να φροντίζεις τη Μοίρα( όταν έρθει).
Να δείς μετά, τί ωραίο μονόλογο της νοκοκυράς θα λές!
Πιστεύω, πώς έχεις μιά κάποια αυτοεκτίμηση και δεν θα ακολουθήσεις την τακτική την δική μου, γιατί θα ταλαιποριθείς στη ζωή , άν επιλέξεις το δικό μου δρόμο, όσο αναφορά τις σχέσεις.
Για τους άνδρες τί να πώ...μήν τους διαλέγεις μόνο με τήν καρδιά και το κορμί. Ας υπάρχει κάποια λογική.
Βάλε στόχους κι ακολούθα τούς. Μή μοιράζεσαι και σκορπιέσαι ανούσια, οι επιλογές καθορίζουν ζωές.
Σε θέλω και είσαι αρχόντισσα κι ας μεγάλωσες αλήτικα.
Είναι ανόητο να επενδίεις σέ συναισθήματα αφού καταλίγουν πάντα σε πόνο και δυστυχεία.¨Οσο πιό νωρίς το κατανοήσεις, τόσες πίκρες θα γλητώσεις. '
' Ομως τίποτα δεν έρχεται ουρανοκατεύατα. ¨Ασκιση χρειαζεται.
Τό΄ χω, θα σε μυείσω, γιά νά μην με πάρεις μια μέρα και μου πείς γιατί δεν σ' έμαθα να αναπνέεις.
Πρόσεχε, γιατί είσαι πολύ ευαίσθητη και πολύ μωρό ακόμα, αλλά όχι κωλόμωρο έ?
Αυτό το διάστημα( νά΄ταν μόνο αυτό) τρέχω σαν τρελλή, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα τού ,,Όπως στρώσεις έτσι θά κοιμηθείς".
Πού θα πάει, θά'ρθει εκείνη η ώρα να ξεκουραστώ κ'εγώ. Ξέρεις πότε. Μιά και καλή, όταν πέσω στον ύπνο τον αιώνειο. Ωχ, ωχ, Ωμμμμμμμμμμ!
Ο αδερφός σού άρχισε να σιλλαβίζει. Δεν μου φαίνεται καί πολύ διαβαστερός.
Άυριο παίζω στα ''Πλατανάκια" .'Αααααχ, αυτός ο συνειρμός!
Πότε θά'ρθεις ? Μου λείπεις ρε, βλαμμενο!
CELUFKI I UMNATA

ZUZUMAMAKULINI

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Δεν μπορώ να πώ με σιγουριά άν το καλοκαίρι είναι ευοίωνη εποχή για γράψιμο.

Για την ακρύβια, το γράψιμο είναι εκτός εποχής.Τον χείμαρο σκέψεων προσπαθείς να προλάβεις καί το αληθινό, πρίν το όνειρο, πού γλείφει τα πονεμένα πόδια σου και κόβει την ανάσα σού. Σ' έναν απ'τούς εφτά ποταμούς πόυ αναβλίζουν απ'την κορφή του Φεγγαριού και τρέχουν λυσσασμένα, πιδώντας πότε στον γκρεμό και πότε ξαποστένοντας σε καμιά βάθρα, καταλίγοντας τελικά στην μεγάλη τους την Αγάπη, την θάλασσα.
Αυτή είναι πραγματική κι αλάνθαστή ορμή. Όλλα τα υπόλειπα, μπόρει να παρεξηγηθούν...όπως το ,,Εν αρχή είν το Χάος, έπειτα η Ελευθερία".
Αναζητώντας τις ανεκπλήρωτες επιθημίες σού, πεύτεις στην παγίδα της εικανοποίησης, πού' ναί πάντα αχόρταγη.
Η ρίζα του κακού εμφανίζεται μεταμφιεσμένη σ'αυτό που σου λείπει.
Αμφίβυο, ερπετό, φτεροτό πού καίγεται κ' η στάχτη τού μιά χαμένη Ύπειρο κι η γνώση τού μιά ανεξερεύνητη. Στο απέραντο γαλαζιο.

Πού αλλού να ζείς? Στο νησί της Ελευθερίας.

ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Δεν έχει σημασία ποιός είμαι,
πόσο συντονισμένος είμαι
με 'σας, με το σύμπαν και με τον εαυτό μού.
Σημασία έχει πόυ υπερβένουμε την αυταπάτη.

Δεν είμαι τήποτα απ΄όλα αυτά!
Είμαι ένα ταξίδι μές 'τις φλέβες μού,
ένας στρόβιλος παθογεννής,
μικρή κατεγίδα της ερήμου,
μιά λάβα στο κέντρο της Γής.

'Οσες λέξεις τόσες αυταπάτες
'''''''''''''''''''''''όλλα είναι μιά στιγμή..
να ζεί κανείς η να νομί-ζει

να ζεί κανείς η να...

να- να κανείς... Είναι κανείς εδωωωω?

ΣΤΟΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Κάνε άσκιση εδώ στην φλώγα

είσαι η αναπνοή κ είμαι η αλήθεια
ίσως η ζωή

πέυτουμε για ύπνο όλλοι
είμαστε ελαφρώς νεκροί..
Αυτό πού ζούμε τι?

.

Δέν θέλω άλλο πύρ, μα μία φλώγα ζεί.
Άουσβιτς , ολλοκαύτομα
ξύλο, σύδερο κερνάω για αρχή.

Μέδουσα, ερπετό, αρπαχτικό
με τον τρόπο σου, κάτι είναι και αυτό..
Σε ποιόν τοίχο λιάζεσαι σάυρα
πόσο νερό είπιες..

Δεν υπάρχουν συνταγές,
ούτε μπές, ούτε βγαίς.

Όλλο και πιό αργά κοιμόμαστε...
Πήγαμε μπροστά,
επιδή είμαστε οι άλλοι.

Άσε λίγο ποιήμα και για μάς!
νεόθω απεριόριστα περιορισμένη
να με πάς διακοπές στον απέναντι τον τοίχο

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕ ΣΥΝΟΔΕΙΑ BLACK&DEKER

Παντού άμμος και πάνω στην άμμο πολλλές ομοιόμορφες πολυκατοικίες, σαν αυτές που κτήζαν στις χώρες του πρώην Ανατολικού μπλόκ. Γκρίζο, λάσπι καί χώμμα. Στο βάθος μιά γεφιρα σε σχήμα σαλιγκαριού καί πάνω σ'αυτήν τρέχουν δυο γίγαντες. Στους ώμους φοράνε σχολικά σακίδια και στά χέρια απο μιά στεγνωμένη μπουγάδα.Κάτω απ΄τη γέφυρα βολτάρουν ύσηχα δυό νάνοι με πόδια πάπιας.
Σχολικό κουδούνι. Ξεχύνοντε πολλά παιδιά. Μου χαρίζουνε λουλούδια. Προχωρόντας, πλισιάζω το ρώζ πνευματικό κέντρο όπου στεγάζοντε. Με υποδέχεται ο πνευματικός τους πατέρας, πού τυχαίνει να είναι φίλος απ'τα παλιά και μου εξηγεί πώς είναι παιδιά Αγίων και ναρκωμανών.Η γυναίκα του 'ηταν φανερά αδυνατισμένη με αρρωστιάρικη όψη. Γύρω της περιφέρονταν τέσσερα έφηβα κορίτσια και ένας σκύλος λαμπραντόρ.¨Επλενε το πάτωμα με λευκό κρασί και μου έλεγε οτι είναι το καλύτερο απολυμαντικό, αλλα αρέσει και πολύ στον σκύλο να το γλύφει.
Με ξενάγησε προς μια μεγάλη αίθουσα. Μέσα ανακατωμένα νεκρά με ζωντανά παιδιά με ξεραμένες σταγόνες αίμα στα χέρια καί στα μάτια.
Αισθάντηκα την κοιλιά μου να γουργουρίζει.¨Εψαξα για το κυλικείο. Παρίγγηλα χορτοφαγηκό και ρώτησα για τουαλέτες. Ουσιαστηκά έψαχνα για καθρέφτι, αλλά δέν υπήρχε πούθενά. Δεν μπορούσα να με δώ. ΠΟΥ-θε-να!