ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Δεν μπορώ να πώ με σιγουριά άν το καλοκαίρι είναι ευοίωνη εποχή για γράψιμο.

Για την ακρύβια, το γράψιμο είναι εκτός εποχής.Τον χείμαρο σκέψεων προσπαθείς να προλάβεις καί το αληθινό, πρίν το όνειρο, πού γλείφει τα πονεμένα πόδια σου και κόβει την ανάσα σού. Σ' έναν απ'τούς εφτά ποταμούς πόυ αναβλίζουν απ'την κορφή του Φεγγαριού και τρέχουν λυσσασμένα, πιδώντας πότε στον γκρεμό και πότε ξαποστένοντας σε καμιά βάθρα, καταλίγοντας τελικά στην μεγάλη τους την Αγάπη, την θάλασσα.
Αυτή είναι πραγματική κι αλάνθαστή ορμή. Όλλα τα υπόλειπα, μπόρει να παρεξηγηθούν...όπως το ,,Εν αρχή είν το Χάος, έπειτα η Ελευθερία".
Αναζητώντας τις ανεκπλήρωτες επιθημίες σού, πεύτεις στην παγίδα της εικανοποίησης, πού' ναί πάντα αχόρταγη.
Η ρίζα του κακού εμφανίζεται μεταμφιεσμένη σ'αυτό που σου λείπει.
Αμφίβυο, ερπετό, φτεροτό πού καίγεται κ' η στάχτη τού μιά χαμένη Ύπειρο κι η γνώση τού μιά ανεξερεύνητη. Στο απέραντο γαλαζιο.

Πού αλλού να ζείς? Στο νησί της Ελευθερίας.

ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Δεν έχει σημασία ποιός είμαι,
πόσο συντονισμένος είμαι
με 'σας, με το σύμπαν και με τον εαυτό μού.
Σημασία έχει πόυ υπερβένουμε την αυταπάτη.

Δεν είμαι τήποτα απ΄όλα αυτά!
Είμαι ένα ταξίδι μές 'τις φλέβες μού,
ένας στρόβιλος παθογεννής,
μικρή κατεγίδα της ερήμου,
μιά λάβα στο κέντρο της Γής.

'Οσες λέξεις τόσες αυταπάτες
'''''''''''''''''''''''όλλα είναι μιά στιγμή..
να ζεί κανείς η να νομί-ζει

να ζεί κανείς η να...

να- να κανείς... Είναι κανείς εδωωωω?

ΣΤΟΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Κάνε άσκιση εδώ στην φλώγα

είσαι η αναπνοή κ είμαι η αλήθεια
ίσως η ζωή

πέυτουμε για ύπνο όλλοι
είμαστε ελαφρώς νεκροί..
Αυτό πού ζούμε τι?

.

Δέν θέλω άλλο πύρ, μα μία φλώγα ζεί.
Άουσβιτς , ολλοκαύτομα
ξύλο, σύδερο κερνάω για αρχή.

Μέδουσα, ερπετό, αρπαχτικό
με τον τρόπο σου, κάτι είναι και αυτό..
Σε ποιόν τοίχο λιάζεσαι σάυρα
πόσο νερό είπιες..

Δεν υπάρχουν συνταγές,
ούτε μπές, ούτε βγαίς.

Όλλο και πιό αργά κοιμόμαστε...
Πήγαμε μπροστά,
επιδή είμαστε οι άλλοι.

Άσε λίγο ποιήμα και για μάς!
νεόθω απεριόριστα περιορισμένη
να με πάς διακοπές στον απέναντι τον τοίχο

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕ ΣΥΝΟΔΕΙΑ BLACK&DEKER

Παντού άμμος και πάνω στην άμμο πολλλές ομοιόμορφες πολυκατοικίες, σαν αυτές που κτήζαν στις χώρες του πρώην Ανατολικού μπλόκ. Γκρίζο, λάσπι καί χώμμα. Στο βάθος μιά γεφιρα σε σχήμα σαλιγκαριού καί πάνω σ'αυτήν τρέχουν δυο γίγαντες. Στους ώμους φοράνε σχολικά σακίδια και στά χέρια απο μιά στεγνωμένη μπουγάδα.Κάτω απ΄τη γέφυρα βολτάρουν ύσηχα δυό νάνοι με πόδια πάπιας.
Σχολικό κουδούνι. Ξεχύνοντε πολλά παιδιά. Μου χαρίζουνε λουλούδια. Προχωρόντας, πλισιάζω το ρώζ πνευματικό κέντρο όπου στεγάζοντε. Με υποδέχεται ο πνευματικός τους πατέρας, πού τυχαίνει να είναι φίλος απ'τα παλιά και μου εξηγεί πώς είναι παιδιά Αγίων και ναρκωμανών.Η γυναίκα του 'ηταν φανερά αδυνατισμένη με αρρωστιάρικη όψη. Γύρω της περιφέρονταν τέσσερα έφηβα κορίτσια και ένας σκύλος λαμπραντόρ.¨Επλενε το πάτωμα με λευκό κρασί και μου έλεγε οτι είναι το καλύτερο απολυμαντικό, αλλα αρέσει και πολύ στον σκύλο να το γλύφει.
Με ξενάγησε προς μια μεγάλη αίθουσα. Μέσα ανακατωμένα νεκρά με ζωντανά παιδιά με ξεραμένες σταγόνες αίμα στα χέρια καί στα μάτια.
Αισθάντηκα την κοιλιά μου να γουργουρίζει.¨Εψαξα για το κυλικείο. Παρίγγηλα χορτοφαγηκό και ρώτησα για τουαλέτες. Ουσιαστηκά έψαχνα για καθρέφτι, αλλά δέν υπήρχε πούθενά. Δεν μπορούσα να με δώ. ΠΟΥ-θε-να!

THERAPY

Θεραπέυεσαι πάντα μόνος σου.
Ο καλύτερος γιατρός δεν αξίζει,
άν δεν πάρεις τα πράματα στα χέρια σου.
H Θεραπεία ήταν κόρη τού Άσκληπειού
(θα σου πώ μετά πιό αναλυτικά) .

Όλα είναι ψηλά γράμματα.
Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από ύλη
καί λίγο από ύλιγγο,
μά μόνο η ύλη ,
μπορεί να μας στείλει.
¨Ας μιλήσουμε σοβαρά!
Δεν είμαστε μόνα οστά.
Κοίτα πώς ομώρφηνα!
Είμαστε σαρκα και αισθήματα....
Είναι δύσκολο νά είσαι μόνο αυτά ,
πόυ δεν έλαβες σωστα.


Δυσκολεύεσαι να συλλάβεις, μα φαντάστηκες κι ανακαλύφθηκες.
Λογικεύτικες?
Είσαι ανύπαρκτός! ¨
Ας καταλάβαινα τί ήθελες να πείς!
Η σκέψη σού δεν είσαι εσύ!
Κέρνα μας , κέρνα μας απ΄την πηγή!
Πώς θα μπορόυσα να σόυ πώ απροκάλυπτα,
πώς η ουλίτηδα σού είναι έλλειψη αγάπης!